Czy zastanawiałaś się kiedyś, dlaczego czujesz potrzebę spojrzenia w lustro?
Przyjrzyj się bliżej sobie i pamiętaj, że jesteś kimś więcej niż tylko swoim wyglądem.
Jak często sprawdzasz, jak wygląda Twoje ciało w lustrze? Ja też to robię. Ale co dokładnie sprawdzamy? Wiemy, że jesteśmy na tym świecie. Nie potrzebujemy lustra, aby potwierdzić tę prawdę, a nasze zmysły działają raczej dobrze. Możemy poczuć zapachy dochodzące z naszego domu: dzbanek świeżo parzonej kawy czy zapachowej świecy na stole. Widzimy cienką warstwę kurzu na meblach i stos książek. Nasz zmysł dotyku jest w pełni funkcjonalny. Palce, dotykając skóry, wyczuwają szorstkie miejsca wymagające balsamu, czy też kosmyki włosów, które zapomniałyśmy wydepilować na kolanach. Kubki smakowe na naszych językach są precyzyjnie dostrojone, aby odróżnić smaki. Możemy skosztować soku pomarańczowego świeżo wyciśniętego z owoców na bocznym dziedzińcu i gofrów z kawałkami czekolady z prawdziwym syropem klonowym. Nasze uszy wychwytują fale dźwiękowe, słyszą, jak pies szczeka obok i kreskówkowe głosy dochodzące z salonu. Dlaczego więc potrzebujemy lustra? Co tak naprawdę może nam powiedzieć, czego jeszcze nie wiemy? Ten nieożywiony obiekt nie daje osądu. To nasz umysł zamienia odbity obraz w broń przeciwko nam. Nasz umysł wierzy w naszą kulturę: to, że kształt nas określa, jak pasujemy do tego świata, to że nasz rozmiar określa naszą wartość. W lustrze widzimy kolorowy obraz, ale interpretujemy jego znaczenie jako czarno-biały, dobry lub zły, ładny lub brzydki, porażkę lub sukces. Możemy pomyśleć o rozbiciu lustra na kawałki, aby dopasować je do szczeliny, którą czujemy w środku. To jedna z opcji, ale skończyłoby się to bałaganem na naszych rękach i brakiem prawdziwej ścieżki do przodu. Ucieczka przed lustrem i nasz obraz to kolejna opcja. Może to wyglądać na unikanie takich rzeczy jak: noszenie ubrań, które ujawniają twoje wady; ludzi, którzy mogą komentować Twój wyglą, ftografowanie miejsc, w których podkreśla się wygląd - tańce szkolne, imprezy świąteczne lub uroczystości. Na początku unikanie jest bezpieczne, ale ostatecznie skutkuje samotnością i izolacją. Prowadzi do narzuconego więzienia. Okej, więc nie będziemy krążyć wokół, niszcząc każdego lustra (katharsis, ale destrukcyjne), ani nie będziemy uciekać i ukrywać się (początkowo w porządku, ale w końcu ogranicza życie). Co więc możemy zrobić, aby zmienić historię naszego odbicia i relacji z naszym wizerunkiem? Jak możemy patrzeć poza lustro i dbać o formę, która żyje i oddycha w prawdziwym świecie? Oto kilka pomysłów.
1. Bądź kochająca i uprzejma.
Odnoś się do swojego ciała w delikatny, kochający, humanizujący sposób: „Moje ciało jest tu dla mnie, robi wszystko, co w jego mocy”.
2. Rozpoznaj, co twoje ciało robi dla Ciebie.
Napisz na swoich lustrach komunikaty potwierdzające, które opisują fakty dotyczące twojego ciała i jego funkcji - bez krytycznej oceny wyglądu fizycznego, np:„Mój nos pomaga mi wąchać. Moja szyja podpiera głowę.
3. Ogranicz czas przed lustrem.
Spędź krotką chwilę przed lustrem, aby przygotować się na cały dzień, a następnie nie patrz w lustro, dopóki nieu umyjesz przed snem. Jeśli masz ochotę sprawdzić swój wygląd jako zapewnienie o swoim wyglądzie lub dokuczliwe psychiczne co-jeśli (np. „Co jeśli moje włosy są nie na miejscu? Co jeśli mój makijaż jest rozmazany?”). Zatrzymaj się. Zwróć uwagę na myśli i pragnienia. Zaakceptuj, że występują. Pozwól swojej świadomości odejść i skup się na innych rzeczach.
4. Zrób coś wyjątkowego.
Aby nie sprawdzać odbicia w lustrze zrób coś specjalnego i celowego, aby poprawić swoje relacje z ciałem. Może to być coś bardzo podstawowego, np. wcieranie balsamu w całe ciało czy też masaż. Wypróbuj coś niezwykłego, zaimprowizowaną imprezę taneczną w kuchni podczas wyciągania naczyń ze zmywarki.
Pamiętaj, w życiu istnieje coś więcej niż to, co widzisz w lustrze.
Komentarze
Prześlij komentarz